სამეგრელო-ზემო სვანეთი საქართველოს ყველაზე დრამატული ვერტიკალური მოგზაურობაა. სამეგრელოს ნოტიო დაბლობში გავდივარ ძველი კოლხეთის ტერიტორიას — ლეგენდარულ სამეფოს, სადაც ოქროს საწმისი წმინდა ტყეში ინახებოდა და სადაც, დღესაც კი, მწყემსები ცხვრის ტყავით მოიპოვებენ ოქროს მთის მდინარეებიდან. ეს დადიანების დინასტიის მიწაა. ზუგდიდში მათი ნეო-გოთიკური სასახლე ნაპოლეონ ბონაპარტის სიკვდილისშემდგომ სამი ნიღბიდან ერთ-ერთს ინახავს — არისტოკრატიული კავშირების რელიქვიას, რომელმაც კავკასიის კიდეზე ფრანგული დახვეწილობა მოიტანა.
აქ მეგრელები საუბრობენ თავიანთ ქართველურ ენაზე, რომელიც ქართულისგან განსხვავდება, ხოლო მათი სამზარეულო ნამდვილი აღმოჩენაა: წელვადი ელარჯი (სულგუნითა და ღომით), ცხარე კუპატი და ლეგენდარული აჯიკა, რომელიც რეგიონის კულინარიულ იდენტობას განსაზღვრავს. ლანდშაფტიც ასევე დრამატულია — მარტვილის კანიონის ზურმუხტისფერი წყლები კირქვაში გზას იკვლევს, ხოლო ენგურჰესი, 271.5 მეტრიანი ბეტონის თაღოვანი კაშხალი, მსოფლიოს ერთ-ერთ უმაღლეს და უძლიერეს ჰიდროელექტროსადგურს წარმოადგენს.
შემდეგ გზა მაღლა მიდის. ენგურის ხეობის გაყოლებით, შევდივარ ზემო სვანეთში — იუნესკო-ს მსოფლიო მემკვიდრეობის ლანდშაფტში, რომელიც შუა საუკუნეებშია გაყინული. აქ სვანები — თავიანთი უძველესი ენისა და წინაქრისტიანული პოლიფონიური საგალობლების მცველები — ცხოვრობენ ქვის კოშკებს შორის, რომლებიც მე-9-12 საუკუნეებში ააგეს შემოსევების, ზვავებისა და სისხლის აღებისგან თავის დასაცავად. უშგული, ზღვის დონიდან 2200 მეტრზე, ევროპის ყველაზე მაღალი მუდმივად დასახლებული პუნქტია, ქვის სოფლების კლასტერი, რომელიც შხარის (5193მ) გიგანტური კედლის ფონზე პატარა ჩანს. ჭალაადის მყინვარზე ასვლა, ტობავარჩხილის ტბებზე „ღრუბლების ზღვის“ ხილვა ან „ლილეს“ ჰიმნის მოსმენა ხეობებში — ეს ნიშნავს ცოცხალ ეპოსში შესვლას, სადაც ქვა, თოვლი და სიმღერა ათასწლეულებს უძლებს.
